लडका बिगडे तो बचपन है... लडकी बिगडे तो बदचलन है....



लडका हो तो बधाई हो
लडकी हो तो दुखदाई हो

लडका बिगडे तो बचपन है
लडकी बिगडे तो बदचलन है

लडके का लव अफेयर रहने दो
लडके पे आयी जवानी है

लडकी का लव अफेयर
शादी कर दो ईसकी
आगे दर्द भरी जिंदगानी है

लडके की शादी
खुशियां आयेंगी रोज

लडकी की शादी
चलो कम हुआ बोझ

यही बेचारी लडकी की कहानी है
कुछ तो मार दी जाती है

पैदा होने से पहले
बाकियो की ये कहानी है

हम सब ने ये ठानी है
हर लडकी बचानी है

जो ना मिला हर लडकी को आज तक वो आजादी दिलानी है !!

वेश्यांची मुले आणि तृतीयपंथीयांना शालेय शिक्षणाचे प्रवेशद्वार खुले !!

वेश्यांची मुले आणि तृतीयपंथीयांना शालेय शिक्षणाचे प्रवेशद्वार खुले !!


शासकीय अध्यादेश जारी- खाजगी शिक्षण संस्थांनी देहविक्रय करणाऱ्या महिला आणि तृतीयपंथीयांना प्रवेश देण्यास नकार दिल्याच्या पाश्र्वभूमीवर महाराष्ट्र सरकारने याची गंभीर दखल घेत शिक्षण हक्क कायदा आणि नियम २००९ मधील स्तंभ ८ आणि ९ मध्ये विशेष तरतूद करून गरीब व मागासवर्गीय मुलांसाठीच्या २५ टक्के जागांमध्ये देहविक्रय करणाऱ्या महिला तसेच
तृतीयपंथीयांना स्थान देण्याचे निर्देश दिले आहेत. गेल्या २७ मे रोजी हा शासकीय अध्यादेश जारी करण्यात आला.


राज्याचे मुख्य सचिव जयंत बांठिया यांनी यासंदर्भातील तक्रारी प्राप्त झाल्यानंतर एप्रिल महिन्यात ९ आणि २९ तारखेला संबंधित अधिकाऱ्यांची बैठक घेऊन खाजगी शिक्षण संस्था तसेच स्थानिक स्वराज्य संस्थांना फैलावर घेण्याची सूचना केली होती. यानंतर मे महिन्याच्या अखेरीस हा शासकीय अध्यादेश जारी करण्यात आल्याने वेश्या व्यवसाय आणि तृतीयपंथीयांच्या मुलांना शिक्षणाचा हक्क मिळण्याचा मार्ग मोकळा झाला आहे.



 



वेश्या आणि तृतीयपंथीयांच्यामुलांकडे पाहण्याचा समाजाचा एकंदर दृष्टिकोन नकारात्मक राहिला आहे. सरकारने अध्यादेश जारी केला असला तरी वेश्यांची मुले आणि तृतीयपंथीयांना शाळेत प्रवेश मिळणे वाटते तेवढे सोपे नाही. खाजगी शाळांमध्ये गरीब आणि मागासवर्गीयांच्याच मुलांना प्रवेश देण्यात कुचराई केली जात आहे. अशा हजारो तक्रारी सरकारकडे येऊ लागल्या आहेत. आता वेश्यांची मुले आणि तृतीयपंथीयांचीही भर पडली आहे. या अध्यादेशाने पालकांच्याही भुवया उंचावल्या असून वेश्यांच्या मुलांना किंवा तृतीतयपंथीयांना आपल्या मुलांसोबत शिकू देण्यास पालक सहजासहजी तयार होतील का?, या नव्या प्रश्नाने शिक्षण अधिकारी चिंतेत पडले आहेत. त्यामुळे अशा मुलांना प्रवेश दिल्यास तो गुप्त राखण्याची जबाबदारी शाळा व्यवस्थापनावर येऊन पडणार आहे.


शिक्षण हक्काअंतर्गत प्रवेश देण्यासाठी अंतिम तारीख ४ जून निश्चित करण्यात आली होती. या कायद्यांतर्गत किती विद्यार्थ्यांना प्रवेश देण्यात आला याची यादी शिक्षण खात्याने मागवली असून ती १७ जूनपर्यंत सादर करायची आहे. यासंदर्भात प्राचार्याची एक स्वतंत्र बैठकही लवकरच बोलविली जाणार असल्याचे शिक्षण खात्याच्या सूत्रांनी 'लोकसत्ता'ला सांगितले.



आरटीई कृती समितीचे अध्यक्ष मोहम्मद शाहीद यांनी वेश्यांची मुले आणि तृतीयपंथीयांना शिक्षणाची दारे खुली करण्याच्या शासन निर्णयाचे स्वागत केले असून या मुलांना सामाजिक जीवनात समान हक्क आणि शिक्षण दिले जाणे आवश्यक असल्याचे म्हटले आहे. या मुलांना दर्जेदार शिक्षण मिळावे आणि त्यांनी समाजात राहून स्वत:ची उन्नती करून घ्यावी, यासाठी कृती समिती सतत आग्रही आहे, असेही शाहीद यांनी स्पष्ट केले आहे. प्राथमिक शिक्षण अधिकारी सोमेश्वर मेश्राम यांनी याचे स्वागत करतानाच सर्वच मुलांना शिक्षणाचा हक्क देणारे महाराष्ट्र हे खऱ्या अर्थाने प्रगतीशील राज्य असल्याची प्रतिक्रिया व्यक्त केली.



संदर्भ- http://www.loksatta.com/vruthanta-news/school-education-to-children-of-prostitutes-and-trtiyapanthi-124721/



धन्यवाद - लोकसत्ता

तुमच्या नसण्याने राजे !!


आज ६ जून  छत्रपती शिवराय राज्याभिषेक दीन ३३९ व्या शिवराज्याभिषेक दिनाच्या शिवमय शुभेच्छा !!




तुमच्या नसण्याने राजे !!


स्वार्थाच्या माणसांनी , माणुसकीपण हरवलंय
चरित्र स्त्रीचं तीनच , विकायला ठेवलंय
निष्ठेला विकून लोकांनी, लबाडीन मन भरवलंय
तुमच्या नसण्याने राजे.... खुप काही हरवलंय.....

पैशाच्या बळावर श्रीमंतांनी , गरिबांना वाकवलय
जन्मणाऱ्या प्रत्येक पीढीला , त्यांनी खोटेपण शिकवलंय
अंतःकरणातला देव विसरून , त्याला मंदिरात बसवलंय
तुमच्या नसण्याने राजे.... खुप काही हरवलंय.....

सत्तेच्या मोहासाठी पुढारयाणी , जातीच साम्राज्य टीकवलंय
स्वतः निचपनाचा पुतळा होऊन , नियतीला लाजवलंय
घात केलाय स्वतःच्या इमानीचा , अन ईतिहासालाचं रडवलंय
तुमच्या नसण्याने राजे.... खरंच खुप काही हरवलंय !!






दाही दिशी गाजावाजा झाला, आज माझा शिवबा राजा झाला. ६ जून इ.स. १६७४ रोजी शिवाजीराजांना रायगडावर राज्याभिषेक करण्यात आला. त्या दिवसापासून छत्रपती शिवाजीराजांनी शिवराज्याभिषेक शक सुरू केले आणि शिवराई हे चलन जारी केले. ३९ व्या शिवराज्याभिषेक दिनाच्या शिवमय शुभेच्छा !!

जय जिजाऊ... जय शिवराय... जय शंभूराजे !!

संत रविदास (संत रोहिदास) !!

 संत रविदास (संत रोहिदास) !!


गुरु रविदास का जन्म २५ फरवरी १४३३ यानि १३७६ ईसा में माघ पूर्णिमा, दिन रविवार को बनारस के नज़दीक सीरगोवर्धनपुर अथवा मांडूर्गढ़ नामक स्थान में एक चमार परिवार में हुआ था. रैदासी समुदाय में प्रचिलित एक पद “चौदह सौ तेंतीस को, माघ सुदी पन्दरास. दुखियों के कल्याण हित, प्रगटे सिरी रविदास”- उनकी इस जन्मतिथि की पुष्टि करता है.


वहीँ एक और रैदासी पद “पन्द्रह सौ चौरासी भई चित्तोर मह्भीर. जर-जर देह कंचन भई रवि मिल्यो सरीर” के अनुसार विक्रम संवत १५८४ में वे शहीद हुए थे.


रविदास के पिता का नाम रघुराम और माता का नाम करमा देवी था. इनके पितामह का नाम हरियानंद था और दादी का नाम चतर कौर. गुरुग्रंथ साहब में संकलित पदों में रैदास के चमार होने का उल्लेख बार-बार आया है.


“कही रविदास, खालसा चमारा. जो हम सहरी मीतु हमारा”

अर्थ- यानि “मैं खालिस चमार हूँ, जो मैं मेरे जैसे बोलता या सोचता है वह मेरे जैसा जागृत है है और मेरा मित्र है”


गुरु रविदास एक क्रांतिकारी महाकवि थे, जिन्होंने अपनी वाणी और विचार के माध्यम से ब्राह्मणवादी व्यवस्था पर करारे प्रहार करते हुए इसकी नींव हिला दी थी इसलिए ब्राह्मणवादियों ने अपनी संस्कृति को बचाने के लिए उल्टा रविदास को ही चमत्कारी व्यक्तित्व घोषित कर दिया और उनके जीवनी का उल्लेख करते हुए बहुत सी झूठी और मनगढंत घटनाएं गढ़कर उनके क्रांतिकारी और वैज्ञानिक विचारों को दबाने का कुत्सित प्रयास किया. जैसे- उनका कठौते से कंगन निकालना, अपने शरीर को चीर कर जनेऊ दीखाना, अपने पूर्वजन्म में ब्राह्मण होने के कारण अपनी पैदाइश के समय से ही अपनी चमार माँ का स्तनपान पान करने से इनकार करना आदि.


जाहिर है इन सब अवैज्ञानिक बातों को रविदास के जीवन से जोड़कर ब्राह्मणवादियों ने दलित-बहुजनों को रविदास की क्रांतिकारी-तार्किक शिक्षा से दूर कर उन्हें अंधविश्वास और कल्पनालोक में धकेल कर हिंदूवाद को सफलता से मज़बूत किया.


गौरतलब है कि ऋग्वेद के पुरुषसुक्त में कहा गया है कि ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य और शूद्र का जन्म ब्रह्मा के मुख से हुआ है. यह सूत्र ही जातिवाद का आधार भी है. पर गुरु रविदास ने इस झूठी बात को सिरे से नकारते हुए कहा-


“ब्राह्मण खतरी, वैस सूद जनम ते नाही. जो चाइह सुबरन कउ, पावै करमन माहि”

अर्थात, ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य और शूद्र का जन्मगत आधार समाज विरोधी है. जन्म के आधार पर कोई प्रज्ञावान, बलवान और धनवान नहीं होता, बल्कि व्यक्ति अपने कर्म से श्रेष्ठ और निकृष्ट होता है.


रविदास आगे कहते हैं -

“रविदास एके ब्रह्म का, होई रह्यो सगल पसार. एके माटी सब सजरे, एके सभ कूं सिरजनहार”

अर्थात, संसार के सारे प्राणी एक ही मिट्टी से निर्मित हैं. इस सब का रचनाकार भी एक ही है. अर्थात सभी मानव का शरीर एक ही जैसा है और सभी की उत्पत्ति भी एक बिंदु से होती है. ऐसे में ब्राह्मण और शूद्र के भेद का भला क्या आधार है.


वर्णवाद से होने वाले नुकसान को बताते हुए रविदास कहते हैं “जात-पांत के फेर महि, उरझी रही सभ लोग. मानुषता कूं खात हई, रविदास जात कर रोग”


अर्थात जात-पांत के चक्कर में सारा समाज ही जटिल हो चूका है. सब लोग जाति के जाल में उलझे हुए हैं और उन्होंने अपनी सोच एकदम संकीर्ण बना रखी है. जिससे मानवता के लिए कोई जगह नहीं बची. इस जाति रुपी रोग ने मनुष्यता को नष्ट कर डाला है.


रविदास के ये शब्द उन्नीसवीं सदी में डॉ बाबासाहेब आम्बेडकर द्वारा तैयार भाषण ‘एन्हीलेशन ऑफ कास्ट’ में उभरे है. जहाँ मानवता के मसीहा डॉ आंबेडकर पृ. ५६ में कहते हैं “जाति ने जन-चेतना को नष्ट कर डाला है, जाति ने लोगों में कल्याणकारी भावों को कुचल दिया. दया, प्रेम सहानुभूति, अपनत्व जैसे भावों को केवल अपनी जाति में ही सीमित कर दिया यह सब केवल अपनी जाति से ही शुरू होता है और अपनी जाति के साथ ही खत्म हो जाता है”


गुरु रविदास भी तो समाज को आगाह करते हुए कहा करते थे-

“जात-पांत में जात है, जो केलन की पात. रविदास न मानुष जुड सकैं, जो लौ जात न जात”

अर्थ- यानि जिस प्रकार केले के एक पत्ते के बाद दूसरा और फिर तीसरा और अंतहीन पत्तों का सिलसिला शुरू हो जाता है उसी प्रकार जाति से उत्पन्न वर्गीकृत असमानता से मानवता के लिए कोई जगह नहीं बचती.


रविदास के विचारों को आगे बढाते हुए डॉ आंबेडकर ने जाति व्यवस्था को समूल नष्ट करने के लिए सहभोज और अंतरजातीय विवाह की आवश्यकता पर बल दिया था.


डॉ आंबेडकर जैसें महापुरुषने "द अनटचेबल" नानका अपना ग्रंथ गुरु रविदास यांना समर्पित कीया था.

गुरु रविदास आजीवन पथिक और पथप्रदर्शक बने रहे, उनका स्पष्ट मानना था कि संसार की प्रत्येक वस्तु अनित्य है, क्षणभंगुर है यानि सभी चीज़ों को एक दिन जाना ही है. इसलिए क्यों न इस शरीर को समाज के निर्माण में लगाया जाए. उनके अनुसार किसी बात को ठीक से सोच विचार कर बुद्धि की कसौटी पर परख कर ही मानना चाहिए. उन्होंने श्रम की महत्ता पर अत्यधिक बल दिया और आजीवन वैज्ञनिक-मानववाद के प्रचार में सक्रीय रहे पर बड़े दुःख कि बात है कि आज लोग रविदास को उनके विचारों से कम और उनके चमत्कारों के लिए अधिक जानते हैं.

 

 संत रविदास (संत रोहिदास) जी का गुढ मृत्यु हुआ था.


संत शिरोमणी रोहीदासनी चालविलेल्या कर्मकांड मुक्तीच्या विचार प्रवाहात त्यांच्या अनुयायांनी चालणे काळाची गरज आहे. अन्यथा संत शिरोमणी रोहिदास महाराजांचे अस्तित्व नष्ट होण्यास काहीच कालावधी लागणार नाही. जागे व्हा... सच्चा अनुयायी बना.


समानतेचे तत्व मांडणारे जगातील पहिले संत रविदास (संत रोहिदास) !!

 
जय संत रोहिदास !!


लेखं- डॉ. विजय कुमार


लोकशाहीर अण्णाभाऊ साठे लिखित "फकीरा" कादंबरी !!

मराठी साहित्यात मानाचे पान असलेले साहित्यरत्न लोकशाहीर अण्णाभाऊ साठे लिखित "फकीरा" कादंबरी !!


मराठी साहित्यात "मानाचे पान" असलेले साहित्यरत्न लोकशाहीर अण्णाभाऊ साठे लिखित "फकीरा" कादंबरी वाचून मन हेलावूनन गेले. अक्षरशः डोळ्यातून पाणी आले. अण्णाभाऊ साठे यांची पुस्तके म्हणजेच वास्तववादावर आधारित होय. त्यांचे लेखन म्हणजेच त्यांनी स्वतः अनुभवलेले आणि पाहिलेले जीवन होय.

 
‘ फकीरा ‘ ही पुढे अतिशय गाजलेली कादंबरी अण्णाभाऊनी डॉ. बाबासाहेब आंबेडकरांच्या झुंजार लेखणीला अर्पण केली. 


त्यांची शब्दरचना मराठी साहित्यात एक वेगळीच शैली ची जाणीव करून देते. समाज सुधारणेचे बीजारोपण करीत असलेला हा थोर असा महापुरुष केवळ महान लेखकच नसून तर सामान्य आणि तळागाळातील बहुजनांसाठी तारणहार आहे. महाराष्ट्रातील आणि या पृथ्वीतलावर अन्य कोणत्याही लेखकाला हे जमले नसेल असे तेजस्वी लेखन त्यांनी केले आहे. त्यातीलच एक हिरा म्हणजे "फकीरा" हि कादंबरी होय. त्यांची लेखणी तळपली आहे या फकिराच्या निमित्ताने. त्यांच्या १० पुस्तकांवर मराठी चित्रपट काढले गेले आणि त्या चित्रपटांनी जनतेच्या काळजालाच हात घातला होता हे सर्वांनाच परिचित आहे. " वारणेचा वाघ " हा चित्रपट "फकीरा " कादंबरीवरच आधारित आहे. साहित्यरत्न लोकशाहीर अण्णाभाऊ साठे यांचे मराठी साहित्यातील योगदान अतुलनीय असे आहे. मराठीत असा साहित्यिक कधीच झाला नाही आणि होणारही नाही.


जगातील २७ भाषांमध्ये अनुवादित "फकीरा" हि कादंबरी खूपच लोकप्रिय ठरली आहे. आजवर या कादंबरीच्या लाखो प्रती विकल्या गेल्या आहेत आणि ओघ अजूनही वाढतच आहे. "शुद्र" म्हणून हिनावलेल्या आपल्या पूर्वजांच्या वर कोणते घोर संकट आलेले आणि त्यांचे जीवन किती दुखमय होते हे जाणून घ्यायचे असेल तर हे पुस्तक जरूर वाचा मित्र-मैत्रिणीनो. साहित्यरत्न लोकशाहीर अण्णाभाऊ साठे यांचे मराठी साहित्यात सर्वश्रेष्ठ स्थान आहे. त्यांची लेखनशैली मनाला एक दिशा देऊन जाते.

लेखं- शंकर माने.


एका आंबेडकरी कार्यकर्त्याचे मरण !!

एका आंबेडकरी कार्यकर्त्याचे मरण !!



नेमकं सांगायचं तर सोमवार दि. २० मे २०१३ रोजी रात्री १० वाजता आम्ही वरळी स्मशानभूमीत जयवंत कांबळेला जाळून आलो. जाळून म्हणजे आम्ही विधिवत त्याचा देह चितेवर वगैरे ठेवून मग त्याच्या सरणाला आग लावली, असं काही झालं नाही. त्याला सरळ इलेक्ट्रिक भट्टीमध्ये टाकण्यात आलं. अर्ध्या- तासात जयवंतची राख हातात. चित रचायची म्हणजे लाकडे आली, तूप आलं, रॉकेल आलं आणि हे सर्व करण्यासाठी मग पैसे आले. नेमकी पैशाचीच कमतरता होती जयवंतकडे.

 
पैशावरून आठवलं, सगळी दुनिया पैशाला लक्ष्मी वगैरे म्हणते. पण जयवंत मात्र पैशाला 'रंडी' म्हणायचं. रांडेला नैतिकता वगैरे काही नसतं. ती फक्त श्रीमंतांच्याच मांडीवर बसते आणि गरीबाकडे ढुंकूनही बघत नाही. जयवंत म्हणायचा, पैशाचंही तसच असतं. तसा तो मुळात विद्रोहीच होता.

 

पंथारच्या सुरुवातीपासूनच जयवंत त्यात क्रियाशील होता. सुरुवातीला राजा - नामदेव भाईची जी एकत्रित पंथर होती. त्यामध्ये राडे करायला जयवंत सगळ्यांच्या पुढे असायचा. परंतु नंतर पंथर फुटली. राजा ढालेंनी मास मुव्हमेंट काढली. नामदेवची वेगळी दलित पंथर जन्माला आली आणि या दोन्ही संघटना थंड झाल्यावर आठवलेंनी ' बह्रातीय दलित पंथर ' काढली. पुढे ती सुद्धा बरखास्त करून सगळे रिपब्लिकन पक्ष म्हणून एक झाले. आठवले समाजकल्याण मंत्री झाले. या सगळ्या प्रवासानंतर जय्वान्त्ला ' पंथर ' या शब्दाबद्दल प्रचंड घृणा निर्माण झाली.

 

पंथरच्या पहिल्या फळीतला जयवंत जयवंत पंथारच्या मोर्चात घोषणा द्यायचा, ' हर जोर जुल्मके टक्करमें संघर्ष हमारा नारा हैं।' ' सत्ता संपतीसे कोसो दूर ,' असे म्हणणारी पंथर सत्तेला चटावली आणि 'सत्तेसाठीच सर्व काही ' असे म्हणू लागली. पंथारच्या नेत्यांचा आक्रमकपणा संपून त्यांचे राजकीय नेते झाले. युत्या - आघाड्या करून बऱ्याचजनांनी ' चळवळ गेली तेल लावत ' म्हणत आपले हात धुवून घेतले. आपली घरे भरली, माड्या बांधल्या, गाड्या घेतल्या, पण या सर्व प्रकाराने जयवंत मुळापासून हादरला, भांबावून गेला, बाबासाहेबांच्या परिवर्तनाचे एक बुलंद स्वप्न डोळ्यात घेऊन जगणारा जयवंत मग मात्र या तथाकथित चळवळ नावाच्या वळवळीपासून सुटत गेला.

 

पण चळवळीपासून तुटल्यानंतर जयवंत कुणाचा बॉडीगार्ड बन, सिक्युरिटी गार्ड बन अशी काहीना काही कामे तो आपल्या प्रपंचासाठी करीत राहिला. इंदू मिलच्या आंदोलनानंतर त्याचा लहान भाऊ वसंत आंबेडकर भवन मध्ये येऊ लागला. एकदा भीमा कोरेगांवला जात असताना घेऊन वसंत एका तरुण मुलाला घेऊन आला. मला म्हणाला, हा जयवंताचा मुलगा ' लंकेश '. प्रवासात लंकेश बरोबर खूप गप्पा रंगल्या. त्याच्याकडून कळले कि जयवंत खूप आजारी असतो.

 

जेव्हा मी त्याच्या घरी जाऊन जयवंतला भेटलो तेव्हा मला धक्काच बसला आडदांड जयवंत एकदम ' पोक्या ' झाला होता. अठरा विश्व दारिद्र्यत प्रामाणिक आंबेडकरी कार्यकर्ता कसा जगतो त्याचे जिवंत प्रत्यंतर मला आलं. आंबेडकरी कार्यकर्ता आपलं घरदार वाऱ्यावर सोडून आयुष्यभर चळवळीसाठी काम करतो. परंतु ज्यावेळी त्याचे वाईट दिवस येतात त्यावेळी चळवळ त्याच्याकडे ढुंकूनही बघत नाही. हाच जयवंत कांग्रेस मध्ये असता तर एखाद्या महामंडळावर गेला असता. राष्ट्रवादीत असता तर एखाद सरकारी कॉन्ट्रक्ट मिळवून गब्बर झाला असता किंवा शिवसेनेत असता तर किमान एखादा शिव- वडापावचा स्टोल तरी त्याला नक्कीच मिळाला असता. जयवंत सारख्या तडफदार कार्यकर्त्याला हे सहज शक्य झाल असतं, पण त्याचा आंबेडकरी निष्ठेने त्याला या सर्वांवर पाणी सोडायला लावलं. संधीसाधू हुशार कार्यकर्ता बार मध्ये बसून चळवळीवर तासनतास चर्चा करताना पाच सहा हजारांचा सहज चुराडा करतात. हातामध्ये, गळ्यामध्ये सोन्याचा जाडजुड सोन्याचा साखळ्या घालून मिरवतात अशा वेळी एक सच्चा कार्यकर्ता पैशाअभावी शिवडीच्या टीबी हॉस्पिटलमध्ये आपला शेवटचा श्वास घेत असतो. ज्या चळवळीसाठी जयवंत उध्वस्त झाला, त्याचा प्रेतयात्रेत आनंदराज आंबेडकर यांच्याशिवाय एकही आंबेडकरी नेता उपस्थित नसतो. मला प्रश्न पडतो कि जयवंत उश्वस्त झालाय कि चळवळ उध्वस्त झाली ?

 

वाघासारखा काळाकभिन्न जयवंताचा सगळ्यांना खूप आधार वाटायचा. जयवंत उभा राहिला कि वैरी थरथर कापायचा. अन्याय झाला- जयवंत पाहिजे, मोर्चा काढायचा- जयवंत पाहिजे, राडा करायचा- जयवंत पाहिजे, संकट कोसळलं- जयवंत पाहिजे आणि मग जयवंत आजारी पडला, बिछान्याला खिळला, आर्थिक चनचणीने ग्रासला तेव्हा त्याच्या मदतीला चळवळ पाहिजे होती, पण पण त्यावेळी कोणीही त्याच्या मदतीला नव्हते. ज्या चळवळीसाठी, ज्या माणसांसाठी जयवंतने कसलीच फिकीर केली नाही ती चळवळ, ती माणसे आज जयवंतकडे पाठ फिरवून उभी होती. आणि याच अपेक्षाभंगाने जयवंत खचत चालला होता, जयवंत टीबीच्या आजाराने मेला असं जरी दिसत असलं तरी ते पूर्ण सत्य नाही. खरी गोष्ट हि कि, आपल्या चळवळीने त्याचा अक्षरक्षः मर्डर केला आहे. चळवळीसाठी रक्त सांडणारे असे कितीतरी जयवंत आज पैशाअभावी तडफडत मरत असतील. अशावेळी हे सर्व डोळ्यासमोर पाहत असणाऱ्या जयवंतच्या मुलाने, लंकेशने जर चळवळीपासून जाण्याचा विचार केला तर दोष कुणाला द्यायचा ? हि नवीन पिढी जर चळवळीपासून दूर गेली तर हि चळवळ जिवंत राहूच शकणार नाही. सर्वसामान्य कार्यकत्यांची चूल विझवून, त्याला उध्वस्त करून उद्या आपण शासनकर्ती जमात जरी बनलो, तरी त्या शासनकर्ती जमातीला काही अर्थ असणार नाही. आणि म्हणून जर आंबेडकरी चळवळ जिवंत ठेवायची असेल तर असे शेकडो जयवंत आपल्याला शाबूत ठेवावेच लागतील व हि जबाबदारी कोणा एकाची नसून आपल्या सर्वांचीच आहे.

लेखं- विवेक मोरे (९९८७९ २९२६६)

भारतीय देवाला विसरताहेत??

भारतीय देवाला विसरताहेत ??



३३ कोटी देवांना मानणाऱ्या हिंदू धर्मीयांबरोबरच मुस्लीम, ख्रिश्चन, शीख आदी धर्मीयांचा मोठा भरणा असलेल्या भारतात देवाला मानणाऱ्यांची संख्या घटतेय, असं कुणी म्हटलं तर सहजासहजी आपला विश्वास बसणार नाही. तो बसो अथवा न बसो. पण एका सर्वेक्षणातून असेच 'अविश्वनीय' वास्तव समोर आले आहे.

 


लंडन येथे जाहीर करण्यात आलेल्या धार्मिकता आणि निरीश्वरवाद वैश्विक निर्देशांकातून ही माहिती पुढे आली आहे. त्यानुसार धर्मावर विश्वास असलेल्यांची संख्या भारतात वेगाने कमी होत आहे. भारतात २००५ साली घेण्यात आलेल्या पाहणीत ८७ टक्के लोकांनी आपण धार्मिक असल्याचे म्हटले होते. मात्र, या वर्षी घेण्यात आलेल्या सर्वेक्षणात हा आकडा ८१ टक्क्यापर्यंत खाली घसरला आहे. मागील सात वर्षांत सहा टक्के लोक धार्मिक विचारसरणीपासून दूर गेल्याचे दिसून आले आहे. भारताबरोबरच अमेरिका, दक्षिण अफ्रिका, स्वित्झर्लण्ड व व्हिएतमानमध्ये धार्मिकता व आस्तिकता कमी झाल्याचे आढळून आले आहे.

 

पाकिस्तानात धार्मिकतेत वाढली-


पाकिस्तान हा धार्मिकता वाढलेल्या काही देशांपैकी एक असल्याचेही या अहवालात नमूद करण्यात आले आहे. पाकिस्तानात धार्मिक असल्याचे सांगणाऱ्यांची संख्या ६ टक्क्यांनी वाढली आहे. तर सध्याचे पोप फ्रान्सिस यांच्या अर्जेंटिनातही धार्मिक लोकांची संख्या ८ टक्क्यांनी कमी झाली आहे.

 

अर्धा चीन नास्तिक-


या सर्वेक्षणामध्ये जगभरातील ५७ देशांमधील ५१ हजार ९२७ लोकांची मते नोंदवण्यात आली आहेत. प्रत्येक देशामधील अंदाजे एक हजार स्त्री आणि पुरुषांना प्रश्न विचारण्यात आले. चीनमध्ये सर्वात जास्त नास्तिक लोक राहत असल्याचे या सर्वेक्षणात दिसून आले आहे. या देशातील ५० टक्के लोकांचा देवावर विश्वास नसून हा आकडा जगभरातील नास्तिकांच्या १३ टक्के आहे.


संदर्भ- http://maharashtratimes.indiatimes.com/articleshow/20289387.cms

छत्रपती शिवाजी महाराज

ज्या काळी स्वातंत्र्याचा विचार करणंही जीवघेणं ठरायचं , त्या काळी ५ पातशाह्यांना तोंड देत हिंदवी स्वराज्याला स्वत:चं सिंहासन बहाल केलं ते छत्...